Mijn lieve, stoere, vrolijke vrouw Merel was een rustige vrouw, meer van op de achtergrond, maar een doorzetter die wist wat ze wilde. En dat was zelden doorsnee, maar juist net anders dan de rest. Wat ze deed, moest op haar manier. En als ze iets wilde, dan ging ze ervoor en moest er veel wijken. Behalve dan onze drie lieve kinderen, Ilse, Joep en Lola. Zij stonden op de eerste plek in haar leven! 

Naast moeder, was Merel verpleegkundige in hart en (vooral) nieren. Niet zeuren, aanpakken, doorwerken tot het klaar is en dan tussendoor ook en vooral tijd nemen voor de patiënten onder haar hoede. Ook was ze altijd nieuwsgierig naar nieuwe dingen, bijzondere technieken en ontwikkelingen en ze kon zich daar helemaal in inlezen. 

Merel was levensgenieter pur sang, al zag ze ook wel eens meer leeuwen en beren dan echt nodig was. Verre reizen maken, een halve marathon lopen, lekker eten koken en genieten van al het goede in het leven!

Toen Merel ziek werd, bleef ze meestal positief en kon ze ondanks alles genieten. Maar bovenal was ze gelovig. Ze vertrouwde erop dat ze naar Jezus ging en getuigde daarvan: ‘You say I am loved!’, zo is het, klaar.’ zei ze een keer.

Toch was sterven niet gemakkelijk: het loslaten van onze kinderen is voor haar het allermoeilijkste geweest. 

Ik geloof dat ze nu geniet van een intens mooi leven en dat ze, geheel in haar stijl, maar moeilijk kan wachten om ons te verwelkomen.

Harro Kisteman